Uit een gesprek met Ciel

Als ik jouw werk zie, moet ik vaak denken aan het begrip archetypen van Jung, (overgeërfde onbewuste ideeën en beelden in ons collectief bewustzijn) zegt je dat wat?

Ik maak zwanen en manen en een schaal met eieren. Zo'n zwaan tegen de muur, de ingetogenheid, rechts kijkend, links kijkend of het nekje helemaal gedraaid. Een schaal met eieren, die zie je hier , maar ook in India ,die zie je in Zuid Afrika of in Rusland op de tafel staan. Weet je het zijn menselijke oerbeelden, die wij herkennen, als 'zo bekend' eigenlijk. Zwanen zijn zwanen, het zijn geen verwijzingen, het is wat het is.

Wat ik interessant vind, soms gebruik je figuratie; een werk verwijst naar een zwaan of een wolk. Maar tegelijkertijd heeft het aspecten van een zwaan of een wolk die heel reëel zijn en ook zo kunt beleven.

Die geblazen maan, als je die ergens in huis hebt, dan heb je ook de volle maan in je huis!Overdag als de zon erop staat licht ie op maar 's nacht als je het licht uit doet dan gaat ie zacht gloeien . Dan heb je zo' stille maan in de nacht in je huis. Die is heel aanwezig, intiem. Intimiteit die je als waarnemer kunt ervaren als je alleen bent. Dat geldt ook voor de de schaal met eieren of wolken . Als de zon schijnt op de glazen wolken zijn ze transparant, helder wit, ze stralen. Maar als het grijs weer is zijn ze niet meer transparant dan zijn ze dikker en voller en weer anders van kleur. Ze veranderen met het licht ...ze veranderen met het licht mee zoals de echte wolken.

Kun je ook uitleggen hoe een idee voor je werk ontstaat,waar komt zo'n idee vandaan,maan, hangvaas, uit schetsen of dromen?

Nee , niet uit mijn dromen, grappig dat is me wel eerder gevraagd. Ik haal eigenlijk alles uit de wereld zelf. Ik werd me laatst bewust van het feit dat ik heel veel beelden in mij heb, beelden van toen ik nog negen was en zonder oordelen en vooroordelen de wereld kon zien, zo helder en fris. Dat herken ik soms in de behoeften om die beelden te maken. Het is ook uit liefde voor wat ik zie. Achter mijn huis staat een gebouw en als de volle maan daarin schijnt, in de ramen vervormt het spiegelbeeld. Dan kan ik daar uren naar kijken, zo gefascineerd als ik ben, door deze vormen die dan ontstaan. Die 'vormeloze' vormen die ik gezien heb in die ramen zijn uitgangspunt voor het maken van mijn hangvazen. Ik ben gefascineerd door de schoonheid en diversiteit van de verschijningsvormen van deze wereld. Dat wil ik laten zien, en bij diegenen die mijn werk zien misschien wel oproepen, delen.

Die hangvazen die je hebt gemaakt, wat is daar de werking van in een interieur?

Zo'n hangvaas is een concentratie van schoonheid op een plek. Het lijkt een middeleeuws schilderij, beetje mystiek vind ik. Een stilleven. Wat ik echt mooi vind aan die hangvazen, zijn de kleuren die ik heb gebruikt, drie verschillende in elke vaas. Als je een witte roos in zo'n vaas zet met een helder oranje binnenkant, die bloemen krijgen een soort decortje, de essentie van die bloem wordt versterkt. Dat is de reden dat ik naar de bossen ga om lelietjes van dalen te plukken omdat ik het leuk vind om ze speciaal in die vaas een plek te geven. Ja , ze worden heel expliciet in al hun schoonheid getoond.

Aan de Oekraïense troostdeken zit je uren en eigenlijk heel verstild te werken, ander werk van jouw wordt in een glasblazerij door iemand anders uitgevoerd,dat is een heel ander procédé, hoe werkt dat?

Die wolkenbeelden wilde ik gaan maken, toen ik naar Zuid Afrika vloog en heel hoog in de lucht was en wolken zag en dacht 'wolken' blazen ! Daar gaat studie aan vooraf. Tekeningen maken, foto's maken, nadenken hoe ze gemaakt kunnen worden, met welke kleuren enz. Dat bespreek je dan met de glasblazers, de meesterglasblazer waarvan je denkt dat die, door zijn specifieke manier van werken, het best de wolken kan maken. Het is een hele intense samenwerking. Je bereidt je voor op een weekje glasblazen, in de auto naar Tsjechië, je neemt alles mee. En als je daar zit tussen de hete ovens en de kleurstaven ontstaat langzaam het beeld dat er moet komen. Soms gaat het een dag niet, gaat alles 'fout', dan maakt je creativiteit of je geest wel overuren. En dan ineens, en ook omdat het moet gebeuren omdat je daar bent, krijgt het vorm!

From a conversation with Ciel

When I look at your work it often makes me think of Jung’s archetypes (inherited ideas and primordial images in our collective unconscious), does that mean anything to you?

I make swans and moons and a dish with eggs. A swan, like this, against a wall, looking right, looking left or twisting its neck round completely. Or this dish of eggs, you see it here or in India, you see it in South Africa or Russia, standing on the table. These are human primordial images that we simply recognise as “oh, so familiar”. Swans are swans, they don’t refer to anything, it’s just what they are.

What interests me is that you sometimes use figuration: a work refers to a swan or a cloud. But, at the same time, it also contains aspects of a swan or a cloud that are very real.

Yes, that blown glass moon, if you put it somewhere in your house then you also have a real full moon in your own home! During the day, when it catches the sunlight, it lights up, but at night, when you turn out the light, it starts glowing softly. Then you have a sort of still night-moon in your home. It makes its presence felt, intimately. The kind of intimacy you feel when you’re alone, observing things. The same goes for the dish with eggs or the one with clouds. When the sun shines on the glass clouds they are transparent, pure white and radiant. But when it’s grey weather they’re no longer transparent but thicker and fluffier and they change colour. They change along with the light…….they change along with the light just like real clouds.

Can you explain how you get an idea for your work, where does the idea actually come from: moon, hanging vase: from sketches or dreams?

No, not from my dreams. Funny, people have asked me that before. I actually get everything from the world itself. Just recently I became aware that I have a lot of images inside me, images from when I was nine years old and could see the world without judgement or prejudice, so clear and fresh. I sometimes recognise this when I feel the urge to create those images. It also comes from love of the things I see. At the back of my house there’s a building and when the full moon shines into it, it’s reflection is distorted in the window panes. It’s something I can look at for hours on end as I’m so fascinated by these forms that suddenly come into being. These “formless” forms that I saw in the window panes are the starting point for my hanging vases. I’m fascinated by the beauty and the diversity of the way the world we live in reveals itself. That’s what I want to show people and, perhaps, evoke for them and share with them when they look at my work.

Take, for example, one of your hanging vases; what effect does it have in an interior?

A hanging vase is a concentration of beauty in a single spot. It’s like a mediaeval painting, a bit mystical, I think. A still-life. What I really love about the hanging vases is the colours I’ve used, three different colours in each one. If you put a white rose in a vase, like the one with a pure orange “lining”, the flowers get their own special setting, the essence of the flower is enhanced. That’s why I go to the woods to pick lilies-of-the-valley, because I enjoy giving them their own special place in this vase. Yes, it shows them off very explicitly in all their beauty.

You spent hours on that Ukrainian comfort-blanket, working in a very “stilled” way, but other works of yours are executed by somebody else in a glassworks, that’s a totally different procedure, so how does that work?

Those glass clouds. I wanted to make them when I flew to South Africa and, looking down from high up in the sky, I saw clouds: let’s “blow” clouds, I thought. But first you need to study how to do it, make drawings, take photos, think about how to make them, which colours to use, and so on. Then you discuss it with the glass blowers and with the master blower who seems to you to be the best person to make clouds because of his specific way of working. It’s a very intensive collaboration. You prepare yourself for a week of glass blowing, taking everything along with you as you set off by car to the Czech Republic. And as you sit there, between the hot ovens and the colour rods, gradually the form appears, as it was meant to be. Sometimes you have a bad day when everything goes wrong and your creativity and your mind are working overtime. And then, all of a sudden, maybe because it has to happen because you’re there, it takes shape.